دله دزد

بگذار کسي دل پرت را ببرد ... از چشم تو اشک شرشرت را ببرد / لبخند بزن ، کمانچه بردار و برقص ... بگذار که باد چادرت را ببرد

                    

 

 

              تولدت مبارک وبلاگم!!

هر دو بر اين باورند
که حسي ناگهاني آنها را به هم پيوند داده
چنين اطميناني زيباست
اما ترديد زيبا تر است .
چون قبلا همديگر را نمي شناختند ،
گمان مي برند هرگز چيزي ميان آنها نبوده .
اما نظر خيابانها ، پله ها و راهروهايي
که آن دو مي توانستند از سالها پيش
از کنار هم گذشته باشند، در اين باره چيست ؟
دوست داشتم از آنها بپرسم
آيا به ياد نمي آورند
شايد درون دري چرخان
زماني روبه روي هم ؟
يک «ببخشيد» در ازدحام مردم ؟
يک صداي «اشتباه گرفته ايد» در گوشي تلفن ؟
- ولي پاسخشان را مي دانم .
نه ، چيزي به ياد نمي آورند .
بسيار شگفت زده مي شدند
اگر مي دانستند که ديگر مدتهاست
بازيچه اي در دست اتفاق بوده اند .
هنوز کاملا آماده نشده
که براي آنها تبديل به سرنوشتي شود ،
آنها را به هم نزديک مي کرد دور مي کرد ،
جلو راهشان را مي گرفت
و خنده ي شيطانيش را فرو مي خورد و
کنار مي جهيد .
علائم و نشانه هايي بوده
هرچند ناخوانا .
شايد سه سال پيش
يا سه شنبه گذشته
برگ درختي از شانه يکيشان
به شانه ديگري پرواز کرده ؟
چيزي بوده که يکي آن را گم کرده
ديگري آن را يافته و برداشته .
از کجا معلوم توپي در بوته هاي کودکي نبوده باشد ؟
دستگيره ها و زنگ درهايي بوده
که يکيشان لمس کرده و در فاصله اي کوتاه آن ديگري .
چمدان هايي کنار هم در انبار .
شايد يکشب هر دو يک خواب را ديده باشند
که بلافاصله بعد از بيدار شدن محو شده
بالاخره هر آغازي
فقط ادامه ايست
و کتاب حوادث
هميشه از نيمه ي آن باز مي شود ...
.
.

دو دستم سرد

صدايم درد

تو اشكت بي پناه و همچنان من : عاشقم ! ديوانه و شب گرد

فاصه تا بي نهايت "بين ما" دستان غم نامهربان و سرد

دوريت دشوار و عشقت باز افسون كرد

...

اگر دستان تو دور است و ناممكن

اگر خسته است پاهايم

براي ديدنت روز دگر

با صد سبد شعر و غزل

با يك ترانه

باز مي آيم

 

باز خواهم گشت تا آن قصه را گويم :

كه يك عاشق

چگونه مي كَند ، با تيشه ي خود سنگ كوهستان

و يا يك مرغ خسته در قفس

از بهر چه چشم انتظار روز آزاديست !؟

چرا مهتاب تا صبح سحر بيدار مي ماند ...

براي ديدن خورشيد !؟

غرور مهر ، سوزان ....

مي كشد مهتاب تنها را !

...

اگر دور است دستانت

تو قلبت را به من بسپار !

كه روزي خواهم آمد با هزاران واژه روشن !

 

يك سبد بابونه از من ، دشت وصحرا مال تو
نسترن مريم ، همه گلهاي زيبا مال تو

شهر در خواب ، آسمان آرام ، دل لبريز عشق
راستي از شب نگفتم ، مال من يا مال تو ؟

من به كهنه خاطرات تلخ وشيرين دلخوشم
لحظه هاي روشن وسرسبز فردا مال تو

يك نگاه بي ريا و ساده از تو سهم من
مهرباني ، عاطفه ، جان و تن ما مال تو